You are viewing vakohoveyan

Ասք ընկերներիս մասին

Думы
241566541
Ամեն մարդ իր կյանքն ապրում է այնքան ժամանակ, ինչքան ի վերուստ տրված է...

Իր այդ ընծայված ժամանակի ընթացքում փորձում է կերտել մի սկավառակ, կամ ռամկա, որի մեջ ապրելուա... ու դեռ շատ վախուց ես ինձ համար էդ ամենինչը գծել էի...ունենալով հիանալի ընկերներ, փորձում էի իրանց մցնել էդ ռամկի մեջ, չնայած, իմ իսկ կարծիքով, նույն այդ ռամկեն իդեալական էր բոլորիս համար....

Ապրում էի, ընկերներով....շնչում ու հպարտանում էի իրանցով....իրանց յուրաքանչյուր ձեռքբերումը դառնում էր x 4 իմը...ու երջանիկ էի... ու երջանիկ էինք...
DSC00006
Անցան տարիներ

Մեծացանք...ամեն մեկն իր առանձին գործերով, մեր Ալիկն էլ առաջինը ամուսնացավ...ֆսյոոո գնաաա՜ց

Սկսեց...սկսվեց մի ժամանակաժրջան ուժեղ...դժվար ու մեզ բոլորիս "на слабо" վերցնող...

Բայց էս ամենի մեջ որն էր ճիշտը...ասի հարցնեմ սրտիցս..

-Սի՞րտ:

Պատասխան չկա...

-Սի՞րտ:
-Ապե, յան տուր ընկերներիդ մոտ եմ...

բա տենա՞ս իրանք գիտեն....տեղյա՞կ են

Հիմա մեծացել ենք շատ տարիներա անցել...շատ բաներով ենք փորձվել, բայց տղեք, ութ տարի առաջվա պես եմ ես վերաբերվում ընկերությանը, ու ինչքան մեծանամ, էդ ութ տարին իմ հետ կաճի....

Երևի մեր սաղի միակ ֆանատն եմ))ու տենցա

Մի երկու տարի առաջ Ծիգոս բան գրեց նրա մասին, որ սաղ խառն ենք, լյալյա-տռալյալյա, ու էդ ճիշտա....

Ու ԷԴ ՃԻՇՏԱ...բայց ընկերությունից բարձր գաղափար իմ համար չկա....ու մեր համար ԻՄ կարծիքով պիտի չլինի....

Մեծանում ենք, մարդա մեր ապագան ենք ընտրում, մեր կյանքի ԳԼԽԱՎՈՐ ընկերներին ենք գտնում ու իրանց հետ, արդեն իսկ մեր կյանքները կապում, կամ խլանավորում ենք կապել...բայց, կա մի հատ բայց իմ համար...որ ԻՄ սրտում դուք բոլորդ ունենալու էք ձեր առանձնակի տեղը, ու տենց լինելու "по крайней мере" ինձ համար հավերժ, ոնց որ.
IMG_2430
Միկին մինչև էսօր իմ ծնունդին ինձ շամպանսկիով ուզումա գիշերը շնորհավորի...դզումա...Բենսն էլ ամենաուշադիր ու նրբանկատնա ու համել, դե ինքը գիտի)) Ալիկն էլ դե, ես իրա հարսանիքին հուզվել էի...որտև ախպերս էր ամուսնանում...

Երևի թե անտեղի անուններ նշեցի, ուղղակի ձեր անունները իմ համար հպարտություն են...ԲՈԼՈՐԻ.....չգիտեմ ձեզ համար նույնը ոնց

Հիրուր խեթ, հիրուր խԸմար!!
Думы
big_02c1f0697

Հարգելիներս, մեծ հպարտությամբ ու երջանկությամբ ուզում եմ տեղեկացնել ձեզ, որ այսօր Հայաստանի անկախ հանրապետության պատմության մեջ եզակի օր է` օր, երբ հաղթեց ՀԱՅ ժողովուրդը, իրական սրտացավ մարդիկ, մեր երկրի ԻՐԱԿԱՆ քաղաքացիները, ովքեր անտարբեր չեն իրենց համաքաղաքացիների և համերկրացիների ապագայի հանդեպ:

Օրեր շարունակ ընթացող քաղաքացիական պայքարը երևի թե կարելի է անվանել նմանը չունեցող, քանի որ իրոք, վերջին օրերին կրում էր համատարած բնույթ, ու եթե մարդիկ չէին էլ մասնակցում ակցիաներին, միանշանակ ուրախանում էին մասնակից երիտասարդների էնտուզիազմով:

Բոլորը մեկ մարդու պես, հզորագույնս շարժառիթավորված, պայքարեցին ու իրենց պայքարը հասրեցին տրամաբանական վերջնակետի, ու ապրեն բոլորը, ովքեր իրոք անշահախնդիր իրենց լուման ներդրեցին այս հարցի լուծման գործում:

«Սառույցը շարժվեց»...այս օրերին փողոց դուրս եկած երիտասարդներին ու քաղաքացիներին էլ խաբել չի լինի, ամեն հիմար օրենք հրամցնել չի լինի, ու դա այն բանի շնորհից, որ իրենք գիտակցում են և արժևորում են իրենց ՀԱՅ լինելը, և ցանկանում են ապրել իրենց օրրանում ԱՐԺԱՆԱՊԱՏԻՎ:

big_b834b3ccf

Հ.Գ. Շնորհավորում եմ բոլորիս, անխտիր, այսօր բոլորս ենք հաղթել, ոչ թե ինչ-որ «Ճ» կամ «Ք» կուսակցություն, սա մեր միասնական ժողովրդի հաղթանակների մեջ թող համարվի հերթականը:

Քաղաքում սատանա կա???

Думы
Որոշեցի...որոշեցի...ՈՐՈՇԵՑԻ վերջապես վերադառնալ բլոգոսֆեռա)) Կարոտել էի ձեզ, չնայած հին "լավերին", ա տօ ռազվիլոս՛ տուտ))



1013150_590736750978555_1963695207_n

Illustration by Ernest Muradyan

Օրեր շարունակ խոսացվումա մեր Երկրում տրանսպորտի թանկացման մասին: Անվերջ էդ թեման իգնոր անելուց հետո, արդեն երկու օրա ինքս փորձում եմ ներգործություն ունենալ էդ խնդրի վրա, ու կարծում եմ ոչ մի բան էլ չէի գրի ու չէի էլ ասի, եթե չլինեին դիտարկումներ, որոնք ունեն արտահայտվելու կարիք:

Նախ ասեմ, որ ֆեյսբուքյան հայկական սեգմենտի ֆեյք էնտուզիազմը մեկ–մեկ չի ցույց տալիս իրական պատկերը երևույթների, իսկ իրական պատկերը այն է, որ ազգիս մեծամասնությունը ըստ ավանդույթի գլուխները կախ վճարում են "տրամաբանորեն" սահմանված 150 դրամը:

Երկու օրա իմ մեքենայով, առանց որևէ պլակատի կանգնում եմ ամեն պատահած կանգառի մոտ ու հրավիրում եմ մարդկանց, ու էս փոստը գրելու պատճառը բարի արարքներին չվստահելնա...Այս օրերին carpool-ով զբաղված մարդիկ կհաստատեն, որ մեծ մասը ուղղակի չի համաձայնվում տեղափոխվել, կամ չի հավատում էդ ամենի անշահախնդրությանը..ՑԱՎՈՔ, մեր ազգը արդեն թերահավատորենա մոտենում ամեն լավ ու անշահախնդիր բանին, մարդիկ պատրաստ էն իրանց մինիմալ աշխատավարձից ավել փող տան ու էլ ավելի իրենց զրկեն արժանապատիվ կյանքից, բայց պատրաստ չեն ձայն հանեն, բողոքեն, պայքարեն ու փորձեն փոխել մի բան...

ՀԻԱՍԹԱՓՎեԼ ԵՆ???ՀԻԱՍԹԱՓՎԵԼ ԵՆ!!!

Բայց էդ բնավ չի կոտրելու մեր ազգը, էդ 150 դրամն էլ չի կոտրելու....ոչ մեկի անգրագիտությունն էլ не будем показывать пальцем չի կոտրելու մեր ժողովրդին....ուղղակի մարդկանց հավատա պետք...մի քիչ...մեկ–մեկ թվումա մարդկանց էս երկրում պահում են շախմատի հաղթանակները ու Հենոյի ու Յուրայի խաղը,  բայց տենց չպիտի լինի...

Ու եթե նույնիսկ քաղաքում սատանա կա, ուրեմն մեր հնազանդության մեջա, ուրեմն մեր ամենինչին հարմարվելու մեջա, կառուցողական ու ոչ քաղաքական կամ կուսակցական բողոքը կփոխի ամենինչ:

Ես, որ պայքարելու եմ...ու սա միակ փոստս կլինի կարծում եմ էս թեմայով... ուղղակի մեր ազգը պետքա էլի հավատա, պետքա էլի հավատա ու մի քիչ էլ հավատա, ու նշված հավատը փոխակերպի գործի հանուն մարդկանց, ովքեր իրենց իսկ օրիինակին հետևելով կսկսեն նույնպես հավատալ ու փոխակերպել հավատը գործի, ու էդ ժամանակ մեր ազգը ի զորու կլինի հավաքական ուժի շնորհիվ փոխել յուրաքանչյուր ապազգային որոշում:

Հ.Գ. Հատուկ շնորհակալ եմ մարդկանց՝ ովքեր իրենց անգնահատելի ավանդն են ունենում այս խնդիրը լուծելու գործում:
Думы
Էս ինչ երկար ստեղ չէի եղել...

Պահօօօ՜, ահագին բան փոխվելա, բայց մեկա LJ-ն նույն ձև տաքա ու ջերմա ինձ համար:
p.77___joni_mitchell_sq-fe085f94bb425a839003ea88aac6f59f5fe58b42-s6-c10

Էրեկ լրիվ պատահական որոշեցի լսել Joni Mitchell-ի սիրածս երգերից մեկը` Both sides now-ն: Նայում էի 1970թ.–ի կենդանի կատարումը: Շատ սիրուն, շատ մաքուր, շատ խորը....էնքան հավատ կար իրա ձայնի մեջ ու միաժամանակ հանգստություն, ու հենց էդ հանգստությունը վստահությունն էր իրա, որը նրան ստիպում էր տենց գրել ու երգել...





Երգի էդ երիտասարդ ու սիրուն տարբերակը լսելուց հետո հայտնաբերեցի նույն երգի մեկ այլ կենդանի տարբերակ, որը տեղի էր կատարվել էր 2000 թվականին: 30 տարի...30 տարի, որ փոխեցին էն ջահել ու թեթև երգող աղջկան...
Ու կատարումն էլ էր ուրիշ ավելի խորն էր, ավելի վերապրած...եթե առաջինում ինքն իր հավատը, հույսը ու աչքերի մեջի կրակը իրան էր պահում, էս մեկում, ոնց որ լսողին փոխանցեր էդ ամենը ու ասեր հասեք ձեր բոլոր երազանքներին: Նույն երգի սենց տարբեր կատարում ինձ քիչ էր հանդիպել, երբ ուղղակի մի երգի մեջ կարող էս հասկանալ, թե 30 տարում ինչքան բանա փոխվել:





Բայց ինչը ինձ գրավեց ամենաշատը...  Ջոնին այդ տարիների ընթացքում չէր կորցրել այն արժեքները, որոնց մասին երգում էր, ու վստահ եմ լիքը դժվարությունների է հանդիպել, կյանքի մեծ փորձ ունի կուտակած, բայց դեռ փորձում է նայել նյանքին երկու կողմից ու ասում է, որ դեռ ընդհանրապես չգիտի թե ինչ է կյանքը...

Տասնյակ տարիներ կարող էն անցնել, բայց մարդու արժեքները պետք է մնան կոնստանտ...մարդկային արժեքներն ու առաջնահերթություններն էն մարդուն առանձնացնում ընդհանուր հոտից և դարձնում առանձնահատկություն...

Չմոռանանք ով ենք, ինչի համար ենք ապրում, ինչի համար ենք պայքարում և ինչպիսի արժեքներ ունենք:

The 1st official music video of FairWind!!

That's Rock!

Experiments and improvisation about music industry is the core clue of success and public affection. All musicians and bands do their best to stand out in the diversity of already prominent music persona thus creating pretty notable stuff. The odder is the product the better is the result.

Here, is a set example of a Yerevan based rock band FairWind that steps into the harsh world of music industry with an experimental music video premiere. Their  video has a certain catchy and comic character.
fairwind01
The band wanted to create something new and positive going beyond the usual frameworks and to loud to the airs that love stimulates life and even heroes and bad media characters are able to love deep in the heart of their hearts. Actually the video has no plot and it seems there are no loops between the image-like scenes that form certain movement. The guys of the band just chill the fun out to the rhythms of the song resulting in a thought that the whole video is a workout of their coming concert or their bragging on being party heartbreakers. The shooting takes place in the wilderness of fields that stresses the importance of nature and their insatiable thirst for freedom.

The lyrics of the song are composed by the band vocalist Vardges Hoveyan, and the music is the outcome of a team work of Mko Calajyan, Tigo Khachatryan and Vatchik Ghribyan.

The music video is directed by tatevavakyan ith LomoKino 35mm camera set on the midnight shot mode. That’s again an appreciable experiment to shot a video clip on a photo camera.

The article is taken from - http://submag.co.uk/2012/12/25/fairwind-be-aware/

Al Pacino & a will to win

fuck
Hell_al_pacino_logo
I don't know what to say really.
Three minutes
to the biggest battle of our professional lives
all comes down to today.
Either
we heal
as a team
or we are going to crumble.
Inch by inch
play by play
till we're finished.
We are in hell right now, gentlemen
believe me
and
we can stay here
and get the shit kicked out of us
or
we can fight our way
back into the light.
We can climb out of hell.
One inch, at a time.

Now I can't do it for you.
I'm too old.
I look around and I see these young faces
and I think
I mean
I made every wrong choice a middle age man could make.
I uh....
I pissed away all my money
believe it or not.
I chased off
anyone who has ever loved me.
And lately,
I can't even stand the face I see in the mirror.

You know when you get old in life
things get taken from you.
That's, that's part of life.
But,
you only learn that when you start losing stuff.
You find out that life is just a game of inches.
So is football.
Because in either game
life or football
the margin for error is so small.
I mean
one half step too late or to early
you don't quite make it.
One half second too slow or too fast
and you don't quite catch it.
The inches we need are everywhere around us.
They are in ever break of the game
every minute, every second.

On this team, we fight for that inch
On this team, we tear ourselves, and everyone around us
to pieces for that inch.
We CLAW with our finger nails for that inch.
Cause we know
when we add up all those inches
that's going to make the fucking difference
between WINNING and LOSING
between LIVING and DYING.

I'll tell you this
in any fight
it is the guy who is willing to die
who is going to win that inch.
And I know
if I am going to have any life anymore
it is because, I am still willing to fight, and die for that inch
because that is what LIVING is.
The six inches in front of your face.

Now I can't make you do it.
You gotta look at the guy next to you.
Look into his eyes.
Now I think you are going to see a guy who will go that inch with you.
You are going to see a guy
who will sacrifice himself for this team
because he knows when it comes down to it,
you are gonna do the same thing for him.

That's a team, gentlemen
and either we heal now, as a team,
or we will die as individuals.
That's football guys.
That's all it is.
Now, whattaya gonna do?

О безумстве для Джобса

Думы
stiv-djobs

       Я никогда не думал о деньгах. Я вырос в семье среднего достатка и знал, что голодать точно не буду. В Atari я понял, что могу быть неплохим инженером и всегда заработаю на кусок хлеба. В университете и во время путешествия в Индию я сознательно выбирал бедность; я жил просто, даже когда уже начал работать. Я был беден, и это было замечательно, потому что мне не приходилось думать о деньгах, а потом невероятно разбогател и тоже не думал о деньгах.
       Я наблюдал за коллегами из Apple, которые, разбогатев, решали, что нужно изменить образ жизни. Кто-то покупал "роллс-ройсы" и особняки, нанимал прислугу, а потом тех, кто руководит прислугой. Их жены делали себе пластические операции и превращались в каких-то кукол. Так жить я точно не хотел. Это же безумие. И я дал себе слово, что не допущу, чтобы деньги меня испортили.
Думы
543a20036f14565dd970fd45b5e
Вся наша история - будто полемика с Достоевским.Начиная с вопроса Алеше Карамазову: "Если для возведения здания счастливого человечества необходимо замучать всего лишь ребеночка, согласишься ли на слезе его основать это здание?"...
Одному Алеше задали вопрос и при помощи другого убиенного Алеши ответили...- Он помолчал. - Но одно все-таки ясно:он к нам возвращается.

Речь идет о последнем Государе-императоре Российской Империи.Впрочем, это банальная история...Когда убивали Семью, эти глупцы (цареубийцы) уже предвосхитили его возвращение..."В моем конце мое начало" - эти слова когда-то вышила родственница Николая Мария Стюарт...

Кстати, после того как этой родственнице отрубили голову и понесли вон обезглавленное тело, ее широкое платье зашевелилось, и оттуда с лаем выскочила крохотная собака. И вот точно такая же собачонка-той же самой породы-через несколько столетий окажется спрятанной, и так же во время убийства, в рукаве потомицы Марии Стюарт - великой княжны.
That's Rock!
Поет и перед микрофоном находится ваш покорный слуга))) Ах концертику то захотелось....

Рисунки углем

Думы
Оригинал взят у piitbull в Рисунки углем
Нью-йоркский художник, Роберт Лонго создает детализированные темно-серые рисунки, которые легко можно перепутать с фотографиями

рисунки углем



Read more...Collapse )

Ես

Думы
vakohoveyan
Վարդգես Հովեյան
Facebook Page

Բլոգի մասին

Վարդգես Հովեյանի ԽԻՍՏ անձնական բլոգը, որտեղ տեղ կգտնեն այն նյութերը, որոնք հեղինակը նպատակահարմար կգտնի զետեղել այստեղ :)

Բարի ընթերցում...

Վերջին ամիս

August 2013
S M T W T F S
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Tag–եր

Բլոգի մասին

Վարդգես Հովեյանի ԽԻՍՏ անձնական բլոգը, որտեղ տեղ կգտնեն այն նյութերը, որոնք հեղինակը նպատակահարմար կգտնի զետեղել այստեղ :)

Բարի ընթերցում...

Սինդիկատ

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by Lilia Ahner